August, I think, is fast becoming the month of “blog scandals and wars”, with the ongoing commotion in the blogosphere superseding the waves made by the Philippine Blog Awards and the issue of invocation during secular gatherings.
So, what are the issues?
(For those who’re already familiar with the sizzling hot issues in the blogosphere nowadays, please skip the boring paragraphs that will follow. I’m recounting the issues for the sake of those who are M.I.A. or missing in action and for my friends who’re not really following the blogosphere that closely.)
1) Fobcast Episode 1 and the Top 10 Emerging Influential Blogs
In Mike and Marco’s FOBcast Episode 1, they said they think not all the winners of the recently concluded Top 10 Emerging Influential Blogs Project of Ms. Toral are really that influential. Then, they went on “ridiculing” some of the blogs in the final list (or rather the week 11 list), which offended some folks. Personally, I don’t find anything offending about it at all. Like in any situations, there is a protagonist and an antagonist. They just chose to be the antagonist here.
But there were also those who expressed disappointment in the said event:
Everything said and done, I believe that the project is a failure due to the nuances of defining ‘influential’ both from Ms Toral and the participants. If the project was called The Top Ten Most Popular Filipino Blogs of 2007, then this failure might have been avoided since what is popular is easier to define than what is influential. – Lizette, in her post, “Bastardization: When Influential Meant Popular“
I believe that the focal point of the discussion was the use of the words “emerging” and “influential” in the title of the blog project.
Admittedly, the terms “emerging” and “influential” would rarely appear in the same sentence. Influence only comes with a degree of reputation and time-tested consistency and credibility- clearly, something that an emerging greenhorn would not have. – Benj, in his post, “Emerging and Influential: Irreconcilable?“
In this light, I also shared some of my thoughts about it:
Perhaps Benj is right for saying it’s hard to reconcile “emerging” with “influential”, being that to be able to exert much influence meant authority and that authority does come only after a bit more experience. But to analyze it with regards to the community of bloggers which participated in the said project, I think it’s enough to say that the winners did exert a kind of influence over those who voted. Most bloggers did vote for those they think exerted influence on them. And I think influence will always mean a measure of popularity. So, yes, it is a popularity contest relative to the group which participated in the writing project. That’s enough reason to believe that the Top 10 Emerging Influential Blogs project did serve its purpose.
Archival Print Processing.
How long does a Photograph last ? Some of the first ever made have held up perfectly, their images as durable as if they had been carved in stone. For Black and white Photos, archival processing is not very different from customary method of developing, fixing and washing. It basically an extension of the ordinary procedures, involving a few extra steps.
During development, those grains of silver salts that have been exposed to light are reduced to black metallic silver, which forms the image; but unexposed grains are reduced and remain in silver form of a silver compound.
When these silver-fixer complexes decompose they produce a brown-yellow compound may discolor the entire print. Archival processing includes procedures that eliminate the traces of residual chemical that washing alone cannot entirely remove.
Chuck Norris vs. Yo Momma
Ever wondered who’s more awesome between Chuck Norris and your mom? Well wonder no more!
Outer space exists because it’s afraid to be on the same planet with Chuck Norris.
Yo momma so fat outer space thinks they’re made for each other.
Advantage: Yo momma
Chuck Norris does not sleep. He waits.
Yo momma so lazy all she does is sleep and wait.
Advantage: Chuck Norris
Blogging to stop abuse
I think that with all that has happened and are happening, now is the best time to re-focus our energies into bringing more good to the world. So why not blog for a cause? Why not blog to stop abuse? How do we do this?
On September 27, I invite you to join thousands of bloggers around the world in this month’s blogcatalog challenge. The challenge is: Bloggers against Abuse. All you have to do is blog about putting an end to some sort of Abuse (you decide what kind of abuse to blog about). You can spread the word to other bloggers or place a badge of the event on your site.
Adsense for Dummies
Here’s my take and tips on how to make Google Adsense work for your blog. If you’re living under a rock, adsense is one of the more popular ways to monetize your blog. There are others, but if you’re new to blogging, start with adsense.
Let’s begin by answering the question: “WTF is adsense?”
Adsense ads are basically text or image ads that google puts in your blog. Depending on your blog content, advertisers pay google so that relevant topics, products, services and sites automatically appear on your blog or website. In turn, google pays you a reasonable commission based on the number of people who clicked and the number of hits on your site.
Isang Click para sa Halo Halo Espesyal Pilipino
Ako ay Filipino.
Purong purong lahi mula sa aking kulay hanggang sa aking ilong. Pilipino ang aking wika na aking kinagisnan, Ang wika ko ay nahati sa dalawa; tagalog at ilokano. Magaling akong magsalita ng tagalog pero kaunting salita sa ilokano ang aking naiintindihan. Sisihin niyo ang aking nanay na ipinagbadya na matuto akong magsalita ng wika ng aking tatay. Ang paniniwala niya ay tulad ng mga Filipino noon, kanya kanyang probinsiya ata para raw hindi tumigas ang aking dila. Noong nagkaroon ako ng trabaho sa Norte ng Luzon, gusto kong sakalin ang dakila kong ina sapagkat nagmukha akong tanga sapagkat hindi ko alam ang makipag- usap sa aking mga estudyante at katrabaho. Ang katwiran ko na lamang ay magaling naman akong magsalita ng ingles. Kayang kayang ko pang gayahin ang mga twang at accent. Ito na ang naging agimat ko, ang pag- bukod ko gamit ang wikang hindi naman sa akin. Naging mangmang ako sa sarili kong bayan. Mali naman ang aking ipinagmamalaki.
Ako ay Filipino.
Isang estranghero sa isang bansang may libo libong wika. Araw araw ay gamit ko ang wikang ingles upang makapagturo sa klase, makapagreklamo kapag nilalait sa trabaho at mag- ingay kapag ginigitgit sa tren. Ang aking dila ay hasang hasa na ngunit uhaw na uhaw naman ito. Ito ay matinding uhaw na puwede lamang maibsan ng pagsasalita ng wikang Pilipino. Tuwing may nasasalubong akong kapwa Filipino, titigil ako upang kamustahin siya. Sa lahat rin ng pagkakataon, ang kababayan ko ay hihinto rin upang tanungin kung ilang taon na akong naging malayo sa Pilipinas. Ang maintindihan ka nang tuluyan gamit ang wikang Pilipino ay nagdudulot sa akin ng pakiramdam ng paglapag ng eroplano sa NAIA. Nakakauwi na ako sa ating bayan kahit sandali lamang. Ang espesyal pang kaganapan ay nagkakaintindihan kahit na iba ang wika. Ilokano man o Ilonggo ay naiintindihan ko. Tanungin man ako sa kapangpangan, sasagutin ko naman sa Tagalog. Pareho kaming magpapaalam nang masaya ng aking kausap. Kasiyahan na nagbibigay lakas na naman upang kumayod ng buong linggo. Ipinagmamalaki ko ang wikang Pilipino sa iba’t ibang anyo nito.
Ako ay Filipino.
Mahilig akong magkaroon ng mga bagong kaibigan. Natuklasan ko at tuluyang ibinenta ko ang ang aking kaluluwa sa Internet. Nagkaroon ako ng pinto na madali kong buksan kung kailangan ko ng bagong impormasyon, balita na nagaganap sa ekonomiya ng bansa at siyempre ang manood ng mga nakaligtaang Pinoy telenovela sa Youtube. Higit sa lahat ay tulay ko ito upang panatiliin ang relasyon ko sa aking kapwa Filipino. Libo libong milya man ang nasa pagitan ko at ng aking mga kausap, hindi ito hadlang. Ang Internet ang aming malaking telepono na kapag sinagot mo, kalahati ng bansa ay naaalerto. Ngayon ko nauunawaan ang napakaraming posibilidad na naibibigay ng internet. Isang pangangailangan ng tao ay ang magkaroon ng boses at mapakinggan. Hindi ito maitatatwa ng sinuman. Binigyan ng kalayaan lalo na ang bagong henerasyon na dumiskubre sa mga nagaganap sa labas ng bansa. Mula sa paggamit ng world wide web, nagkaroon ng daan upang ang mga Filipino na ipahiwatig ang kanilang opinyon, adhikain at kahit na ipakita ang lakas ng loob na kumanta sa webcam kahit na boses yero. Ang mga Filipino ay parte na ng global na komunidad. Wala nang “Ilokano ka, ako Bisaya,. Hindi tayo pwede maging ka- berks.” Ang Internet ang malaking suntok na tumibag sa mga partido base sa iba ibang wika ng ating bansa. Ang mga Filipino ay may lakas na ng loob na lumabas na kahon ng “kanya kanya mentality.” Sa patuloy na paglaki ng bilang ng mga Filipino bloggers, pruweba na ito na mas lalong lumawak ang kaalaman ang aking mga kababayan. Ang pagsusulat sa anyo ng blogging ay naging parte na ng buhay ng mga Filipino. Tayo ay isang nasyon na may malaking hangad na umunlad. Bawat isa sa atin ay mulat sa katotohanan na tayo ay may responsibiladad na maging Darna at Captain Barbel upang sumulong ang ating bansa mula sa kahirapan. Tuwing binabasa ko ang mga blogs ng aking mga kababayan, gusto kong tumambling sa tuwa. Kung puwede pa ay tatalon ako at sisisid na parang sirena dahil sa pinagmamalaki kong ako ay Pinoy.
Ako ay Filipino.
Mahigit isang taon na akong may website kung saan ako ay may blogs at vlogs. Marami akong kaibigan na New Yorkers na nagtatanong kung ano ang dahilan na pinili kong gamitin ang wikang Pilipino sa aking pagsusulat. Ang katwiran nila ay nililimitahan ko ang mga pwede kong mabiktima na mga mambabasa. Subalit matigas ang aking ulo. Ang sagot ko ay “I chose to write in my language because I want to immerse myself in a culture that I took for granted when I was in the Philippines. It is my way of redemption by reaching out to my fellowmen and being truly proud that I am a Filipino.” Nagulat sila sa aking pang Ms. Universe pageant na sagot ngunit naintindihan nila. May mga isinulat ako sa wikang ingles pero mas nagkaroon ng mas malaking reaksyon ang mga mambabasa ko tuwing gamit ko ang wikang Pilipino. Sa ngayon, ang aking mga kaibigan ay patuloy na nag- aaral ng Pilipino upang maintindihan nila ang “humor” ng aking pagsusulat. Patuloy pa rin ang aking magsusulat hindi para sa dagdag na powers ng pagiging isang Overseas Filipino Worker pero mas matimbang na rason ang aking paniniwala.. Ang paniniwala ko na gamitin nang responsable ang Internet upang maiparating sa iba ko pang kababayan na ang mundo ay mabubuksan sa pamamagitan ng pagpindot sa isang daga. Sa bawat “click”, ang mga ipinamanang mga wika sa atin ay nagiging parte ng mundo ng Internet. Sa madaling salita, lahat tayo ay bahagi ng buong katauhan.
PinoyBlogoSphere.com | Pinoy Bloggers Society (PBS)
presents
Wika2007 Blog Writing Contest
Theme: “Maraming Wika, Matatag na Bansa“
Sponsored by:
Ang Tinig ng Bagong Salinlahi
Sumali na sa DigitalFilipino.com Club
Sheero Media Solutions – Web Design and Development
Yehey.com – Pinoy to p’re
The Manila Bulletin Online
WikiPilipinas: The free ‘n hip Philippine Encyclopedia
The Big C
Today, my parents are celebrating their 26th wedding anniversary. It’s one of those days where it’s apt to ponder on a word that a number of people are afraid of– a big C that’s not cancer, but commitment.
Looking at my parents’ example, it’s so obvious that love is not a feeling. Sometimes, I wonder why they ever thought of getting married or why they’re still together after all these years. I guess they both know each other so well that they’re given more than enough reasons not to like each other. Yet, they’re still here. Don’t get me wrong, it’s not that I think they made the wrong choice! It’s just that seeing them is a testimony that love is a choice. Click here to read the rest of the entry
WIKA 2007 ENTRY: Tungo sa Panlipunang Pagbabanyuhay
Title Translation: Towards Social Transformation
Halos isa’t kalahating dekada na ang nakalilipas mula nang mag-aplay ako sa isang training program para sa mga kabataang propesyunal upang maging ganap na social development worker. May trabaho na ako sa Baguio noon bilang isang Assistant Project Manager for Training sa isang Foundation, pero hindi ko maintindihan kung ano nga ba ang tunay kong papel sa adhikain ng Foundation, at higit sa lahat, ang kaugnayan ko bilang isang mamamayan sa pagpapaunlad ng ating bansang naghihikahos. Dahil sa kagustuhan kong magkaroon ng higit na malalim at malawak na kaalaman sa development work, at sa paghikayat ng aking manager na may malalim na karanasan sa pag-oorganisa ng pamayanan, sumali ako sa programang iyon. Dumaan ako sa proseso ng pagpili ng mga kabataang propesyunal sa buong Pilipinas upang mapabilang sa programang ito. Naging mapalad akong napabilang sa mga shortlisted o mga kandidato. Dala-dala ang aking kredensiyal, ang aking kaunting karanasan sa community development (pagpapaunlad ng pamayanan), lakas ng loob, at mahaba at matinding dasal, tumulak ako patungong Manila. Sa Manila, haharapin ko ang isang pagsusulit sa harap ng mga piling dalubhasa sa community development o mga taong haligi ng mga non-government organizations (NGO) sa buong Pilipinas.
Sa harap ng panel, ibinigay ko ang lahat ng lakas at ipinaliwanag ko ang aking nalalaman tungkol sa pakikisalamuha sa mga tao, ang papel sa kasalukuyang trabaho, at ang aking hangad na maging mas epektibo sa pagtulong sa mga mahihirap lalo na kung ako ay magkakaroon ng higit at malawak na kaalaman sa pagpapaunlad ng pamayanan. Sa palagay ko, walang tanong na hindi ko sinagot nang tama. Simple lang naman pala ang mga tanong. Natuwa ako sa nangyari. Lumabas ako sa board room nang may ngiti sa aking mga labi. Pero ang ngiting iyon ay panandalian lamang.
Bloggers, MISrepresent! & Who’s MISrepresenting who?
Eto bago sa Philippine Blogosphere 
1. Bloggers, MISrepresent!
http://abuggedlife.com/2007/08/12/bloggers-misrepresent/
2. Who’s MISrepresenting who?
http://www.yugatech.com/blog/pinoy-bloggers/whos-misrepresenting-who/
Mainit-init pa! hehehe
UPDATE (2007.08.15 2:45am)
3. My Comments and Suggestions for Janette Toral’s IMMAP Presentation Slides
http://abuggedlife.com/2007/08/15/my-comments-and-suggestions-for-janette-torals-immap-presentation-slides/
UPDATE (2007.08.15 8:30am)
4. ‘Misrepresent,’ my foot.
http://gibbscadiz.blogspot.com/2007/08/misrepresent-my-foot.html
5. Dealing with hurting people (that hurt people)
http://digitalfilipino.blogspot.com/2007/08/dealing-with-hurting-people-that-hurt.html
6. A Month of Blog Scandals and Wars
http://tesstermulo.com/2007/08/15/a-month-of-blog-scandals-and-wars/
You may add your (or others’) blog reactions here:
[blenza_autolink iow]
Isang Click para sa Halo Halo Espesyal Pilipino
Ako ay Filipino.
Purong purong lahi mula sa aking kulay hanggang sa aking ilong. Pilipino ang aking wika na aking kinagisnan, Ang wika ko ay nahati sa dalawa; tagalog at ilokano. Magaling akong magsalita ng tagalog pero kaunting salita sa ilokano ang aking naiintindihan. Sisihin niyo ang aking nanay na ipinagbadya na matuto akong magsalita ng wika ng aking tatay. Ang paniniwala niya ay tulad ng mga Filipino noon, kanya kanyang probinsiya ata para raw hindi tumigas ang aking dila. Noong nagkaroon ako ng trabaho sa Norte ng Luzon, gusto kong sakalin ang dakila kong ina sapagkat nagmukha akong tanga sapagkat hindi ko alam ang makipag- usap sa aking mga estudyante at katrabaho. Ang katwiran ko na lamang ay magaling naman akong magsalita ng ingles. Kayang kayang ko pang gayahin ang mga twang at accent. Ito na ang naging agimat ko, ang pag- bukod ko gamit ang wikang hindi naman sa akin. Naging mangmang ako sa sarili kong bayan. Mali naman ang aking ipinagmamalaki.
Ako ay Filipino.
Isang estranghero sa isang bansang may libo libong wika. Araw araw ay gamit ko ang wikang ingles upang makapagturo sa klase, makapagreklamo kapag nilalait sa trabaho at mag- ingay kapag ginigitgit sa tren. Ang aking dila ay hasang hasa na ngunit uhaw na uhaw naman ito. Ito ay matinding uhaw na puwede lamang maibsan ng pagsasalita ng wikang Pilipino. Tuwing may nasasalubong akong kapwa Filipino, titigil ako upang kamustahin siya. Sa lahat rin ng pagkakataon, ang kababayan ko ay hihinto rin upang tanungin kung ilang taon na akong naging malayo sa Pilipinas. Ang maintindihan ka nang tuluyan gamit ang wikang Pilipino ay nagdudulot sa akin ng pakiramdam ng paglapag ng eroplano sa NAIA. Nakakauwi na ako sa ating bayan kahit sandali lamang. Ang espesyal pang kaganapan ay nagkakaintindihan kahit na iba ang wika. Ilokano man o Ilonggo ay naiintindihan ko. Tanungin man ako sa kapangpangan, sasagutin ko naman sa Tagalog. Pareho kaming magpapaalam nang masaya ng aking kausap. Kasiyahan na nagbibigay lakas na naman upang kumayod ng buong linggo. Ipinagmamalaki ko ang wikang Pilipino sa iba’t ibang anyo nito.
