Ang Ikalawang Tore ni Babel
Ang blog poste na ito ay kalahok sa writing contest para sa buwan ng wika na tinatawag na Wika 2007. Kung nagustuhan nyo ang aking gawa, sana ay iboto nya ito sa darating na voting period this coming August 20 to 25. Aasahan ko boto nyo a. Walang iwanan… O eto, isang daan piso para sa boto mo…
Ang Tore ni Babel
Siguro naman ay marami sa inyo ang nakakaalam ng istorya ng tore ni Babel. Ito ay isang kuwento mula sa Bibliya kung saan binalak ng mga sinaunang tao na maging kapantay ang Diyos sa pamamagitan ng pagtatayo ng isang tore na abot hanggng langit.
Ayon sa kuwento, hindi nagustuhan ng Diyos ang balak ng mga tao kaya pinarusahan Niya ang mga ito sa pamamagitan ng pagiiba ng mga wika ng lahat ng mga tao. Dahil dito, hindi nagkaintindihan ang mga tao at hindi na natapos yung tore. Nagbuklod-buklod ang mga may magkaka-parehong wika at ito ang nagmarka ng simula ng iba’t-ibang sibilisasyon na may kanya-kanyang sariling wika dito sa mundo.
Malamang iniisp ninyo na kathang isip lamang ang kuwento na ito. Marami nang eksperto ang nag-sayang ng kanilang mga oras at lakas para pagaralan kung totoo nga ba ang tore ni Babel ngunit kahit isa sa kanila ay hindi nagwagi. Dahil dito, inasa nalang sa mga tao ang pagalam sa katotohanan: Kung papaniwalaan nila ang bibiliya o hindi.
Binalak kong alamin ang katotohanan tungkol dito sa pamamagitan ng pagreresearch sa internet, sa pagkonsulta sa mga manghuhula sa Quiapo, at sa pakikipagusap sa mga multo ng kahapon. Ngunit, tulad ng mga naunang nagbalak, ako rin ay nauwi sa pagkabigo.
Hindi ko man natuklasan ang katotohanan tungkol sa Tore ni Babel, meron naman akong natuklasan na isang nakakamanghang bagay. Ito ay tungkol sa ikalawang tore ni Babel na may kaparehong layunin tulad nung nauna. Oo, merong ikalawang tore, at ito ay itinayo sa may Pilipinas.
An Attitude Of Faith
Am in the process of completing several training sessions on Customer Care, and I thought sharing one of the work attitudes we promote will also add value to readers of this blog.Personally, I believe an attitude of faith will enable a modern employee to maintain a positive outlook in life despite the economic crunch, domestic issues and office politics.
You may ask, “what the heck is an attitude of faith”?
Please read the rest of the entry at Sonnie’s Porch
South Korean invasion?
South Koreans seem to be almost everywhere. They can be seen in schools, malls, movie houses, golf courses, trains, beaches, restaurants, markets and even in jeepneys — popular conveyances made from U.S. military jeeps. Filipinos are used to tourists staying in the country for a few weeks, but many South Koreans have been in the country for more than a year already. It is not surprising that a lot of Filipinos tend to suspect that there is a looming South Korean invasion.
Read more at Mongster’s Nest
Imperyalistang Maynila: A Wika2007 Entry
Imperyalistang Maynila : A Wika2007 Entry
sa panulat ni Baklang AJ
(English translation at the bottom of the entry)
Walang pagsisisi. Isa ako sa mga nakararami na naniniwalang ang pagsisisi sa mga bagay na nagawa at naranasan ay pag-aaksaya lamang ng panahon. Hindi ako nabubuhay sa nakaraan at hindi ko rin ugali ang pagnilayan ang mga pagkakamali ng kahapon. Natututo na lamang ako sa kanila. Marahil ito ay dulot ng aking paniniwalang ang mga naturang pagkakamali ay hindi sinasadyang maging ganoon. Naniniwala ako na ang lahat ng aking mga pagpapasiya sa nakalipas ay yaong mga pasyang itinuturing kong tama at nararapat sa mga panahong iyon.
Isa sa mga disisyong ito ay ang pagbabalik ko sa Metro Manila upang manirahan at maghanap ng trabaho. Simula pagkabata ay akin nang pinangarap na maglakad sa mga kalye ng Makati na nakadamit pang opisina, yung tinatawag nilang corporate. Naisip kong napakagandang tignan ang aking sariling nakakurbata. Pinangarap ko ring magkaroon ng sariling condominium unit sa Makati. Marami ang nagsabing ako’y isang hunghang at ang mga pangarap ko’y walang maidudulot na mabuti. Maraming nagpayo sa akin na wala ring kahihinatnan ang aking paghahanap ng trabaho at ako’y hindi magtatagumpay. Wari nila’y isang maling disisyon ang pagbabalik ng Metro Manila sapagkat noong ako’y magtatapos na sa unibersidad, maraming kumpanya ang nag-aalok sa akin ng magandang trabaho. Akin pa ring pinilit ang aking sarili na makamtan ang aking pangarap. Alam kong mahihirapan ako ngunit hindi ito naging dahilan upang aking isawalang bahala ang aking pangarap. Maraming rason upang ako’y mangamba ngunit hinanda ko na ang aking sarili. 
Isa sa mga ito ay ang aking tinatawag na Imperial Manila at ang mga nakatira rito. Base sa mga napapanood sa telebisyon at sa pinapakita ng media, natatanging-uri at mas mataas ang antas ng mga taga-Maynila kung ikukumpara sa mga galing probinsiya. Hindi ito maitatawa ng sinuman, kahit na sabihin nilang wala itong katotohanan. Para sa mga taga-probinsya, lalo na saMindanao, mababa ang tingin sa kanila ng mga taga-Maynila.
Nariyan ang mga pangungutya tungkol sa sibilisasyon sa probinsiya, “Nakakakita ka ba ng mga kalabaw sa daan tuwing papasok ka sa eskwela noong araw?” Tanong ng isang kaibigan. Sa pagkainis ay sinagot ko siya ng, “Oo, at ang mga kalabaw na ito ay abala sa pagbabasa ng balita mula sa kanilang mga laptop na konektado sa wireless hotspot ng lungsod.” Sarkastikong sagot lang ang makakapagpatahimik sa mga ito.
Nariyan rin ang pangungutya sa accent ng mga hindi taga-Maynila: “Bisaya! Ang tigas ng dila!” Pinagtatawanan kaming mga promdi dahil sa pesteng accent na ito. Naranasan ko ang walang humpay na pangungutyang ito noong ako ay nag-aral sa isang pribadong high school sa Pasig. Simula noon ay pinag-aralan ko ng maigi ang “Tagalog accent” na sa pagkakaalam ko ay maling katawagan, dapat ay “Filipino accent” (kung meron mang ganito) ang itawag dito. Ang Filipino ang wikang pambansa, Tagalog ay ang salita ng mga nasa Katagalugan. Malaking bahagi ng Filipino ay base sa Tagalog ngunit hindi ibig sabihin nito na ang Filipino at Tagalog ay iisa. Bumalik ako sa Davao, saMindanao, upang makapagtapos ng kolehiyo.
New Boholano Bishop
Pope Benedict XVI named a Boholano as the new bishop of the Diocese of Borongan, Eastern Samar. Fr. Crispin Varquez succeeds Bishop Leonardo Medroso who was assigned to the Diocese of Tagbilaran in October 2006.
Fr. “Bay” Varquez, as he is fondly called by close friends, is the outgoing vicar general in the Borongan diocese and curate of St. Joseph the Worker Parish in Tagbilaran City, Bohol. He joins 8 other Boholano bishops, out of a total of 71 in the country, now in active service, and will be the 14th Boholano bishop ever.
Read the full post at Bol-anon, a Boholano community blog.
taste the Philippines
A flavor represents a unique language that communities symbolize. Philippines have a good taste of culture that everyone is proud of. It has different flavors that made it seasoned by different taste of life. Though diverse in culture and perspective in life, we, Filipinos are strong and smooth-interpersonally bonded to each other. The difference in ways and language used is not a hindrance to achieve progress and advancement. So, whatever flavor you are, as long as you instill the love for the Country into your life as a Filipino, you contribute to the moving forward of it toward building a strong nation.
But to achieve it we must first love our Country to communicate fruitfully to one another the message of nationalism. As citizens of Philippines, a country with a gift of tongues and diverse culture must do our part to the construction of a better Philippines. To start it – one must inculcate the spirit of nationalism and integrate the language and culture in living life as Filipino. If everyone does this, a strong Nation we will be. Problems and misunderstanding will be solved and a better country we will be.
If we come to think about it Philippines have really everything in common with America nowadays except, of course, language. It is the distinction of Philippines from America, and to other countries. We are rich in language and we can converse our ideas effectively by heart.
Like a moon on the tides the Philippine Language exerts hidden power that is forcefully strong enough to unite all Filipinos to work for the betterment of the Philippines.
Enjoying our rich culture is like having a good taste which is always an asset. Our Country has a good language though of different taste, but it still blends to make a tasty end.
Part 2: A Love Story
Katulad ng dati, hindi pa rin kilala kung sino ang sumulat nito 
I thought Jay’s ex-girlfriend was really out of our lives. But heaven only goes that I was wrong. Kakakasal pa lang namin nun when Jay received a uninamous text. “Meet me at the clinic.” I had a stinking feeling in my butt. I told him not to go. It might in danger him. Pero sabi niya, ok lang daw because life is what we make. Tumahimik lang ako. Sabi niya, “Penny for you talks.” But I didn’t know what to say. Beggars can’t be losers. Isa pa, worried talaga ako na baka yung girl yun. Jay said, “Can’t got your tongue?” I tried to smile at him. Kahit di ako nagsalita, actions speak louder than works, di ba?
Be that as is may, umalis pa rin siya. I was out of the loophole. After a few hours, I called him on his cellphone. But my calls fell on Jeff’s ears. Lalo akong nag-worry kasi I didn’t even know Jeff. Sabi na nga ba di na dapat umalis si Jay. That’s what I’m talking about it.
So I tried calling some friends who will help me find Jay. That’s what friends are for naman di ba? But I just faced a blank mall. I had to do this alone. Nag-taxi na lang ako. Pero ang mahal na pala ng plug down rate.
When I got to the clinic, the security was really buffed up. Di basta-basta makakapasok. So I said, “I beg your cordon. I’m patient. It’s my favorite virtue nga e.Nagduda yata yung isang guard. Hinawakan ako sa arm. The nerd! I shouted, “Don’t touch me not!” Buti na lang the other guards were nice and said, “Come on, let’s join us.”
Isang Click para sa Halo Halo Espesyal Pilipino
Ako ay Filipino.
Purong purong lahi mula sa aking kulay hanggang sa aking ilong. Pilipino ang aking wika na aking kinagisnan, Ang wika ko ay nahati sa dalawa; tagalog at ilokano. Magaling akong magsalita ng tagalog pero kaunting salita sa ilokano ang aking naiintindihan. Sisihin niyo ang aking nanay na ipinagbadya na matuto akong magsalita ng wika ng aking tatay. Ang paniniwala niya ay tulad ng mga Filipino noon, kanya kanyang probinsiya at para raw hindi tumigas ang aking dila. Noong nagkaroon ako ng trabaho sa Norte ng Luzon, gusto kong sakalin ang dakila kong ina sapagkat nagmukha akong tanga sapagkat hindi ko alam ang makipag- usap sa aking mga estudyante at katrabaho. Ang katwiran ko na lamang ay magaling naman akong magsalita ng ingles. Kayang kayang ko pang gayahin ang mga twang at accent. Ito na ang naging agimat ko, ang pag- bukod ko gamit ang wikang hindi naman sa akin. Naging mangmang ako sa sarili kong bayan. Mali naman ang aking ipinagmamalaki.
Maraming Wika, Matatag na Bansa
Noong una kong marinig ang temang “Maraming Wika, Matatag na Bansa” ay naguluhan na agad ako. Paano ba naman magiging matatag ang isang bansa kung sa wika palang ay wala ng pagkakakaisa. Inisip kong maaring nagkamali lang ako ng dinig. Ilang saglit pa ay napaisip ako muli. Hindi ba talaga tayo pwedeng maging matatag sa likod ng mapait na katotohanang hindi tayo nagkakaisa sa isang wika? Kung noo’y ito ang ating sinisisi sa ating mabagal nating pag-unlad, hindi ba natin itong pwede gawing instrumento sa pag-unlad? Mahirap naman sigurong ibalewala ang ilan sa mga wikang ito sapagkat naging bahagi na ito ng ating kultura. Para sa akin, tila bang “parinig” o “tawag” ang dating nito. Parinig na hindi raw naririnig ng mga nagbibingihan; parinig na dapat aksyunan ng natatamaan.
A Language We All Must Learn
The theme for this year’s Buwan ng Wika is a celebration of the Philippine’s rich culture, indicated by the many different languages the country has. It also associates these languages with nation building. As to what role they play, it is up to whoever ponders it. The connection is for writers, bloggers for that matter, to establish and for readers to appreciate and do something about.
No, I will not bore you with nose-bleeding in-depth analysis of the role of language in building a strong nation because I know for sure that most online readers, me included, have short attention span. Er, we do not have the luxury of time to intently read long articles.
Let me begin, however, by saying that language, particularly verbal language, is only a medium for getting a particular message across. The manner by which the message is sent and the channel through which it is delivered, and some other factors, are just but a structure of support. The large chunk of significance in communication rests on the message itself.
