“Hoy! Mas marami nga kaming wika, matatag naman kami!!!”

Nung una, para sa ‘kin, mukhang mali yata’ yung “Maraming wika, Matatag na Bansa”. Paano nga naman magiging matatag ang isang bansa kung sa dami ba naman ng wika nito, eh hindi na magkaintindihan ang mga tao rito. At matapos naman ang pahirapang pagpiga ko sa utak ko at pagpilit sa mga ka-eskwela kong intindihin ‘yung theme na ‘yon, nakuha ko na rin ang nais iparating ng theme ng buwan ng wika ngayong 2007. Pa’no nga ba magiging matatag ang Pilipinas sa pagkakaroon nito ng maraming wika?

Unang pumatak sa utak ko at sa ilang napagtanungan ko, ay ang pagkakaroon natin ng maraming wika, ay pagkakaroon din natin ng marami at iba’t-ibang kultura. Kung papansinin ang istraktura o ang itsura ng bansa sa mapa, mapapansing parang ibinuga lang ng karagatan ang Pilipinas dahil sa kalat-kalat nitong itsura. Ang pagkakahiwa-hiwalay ng mga isla sa bansa ay isang dahilan kung bakit nagkaroon ng marami at ng iba’t-ibang wika ang Pilipinas. At ang pagkakaroon ng iba’t-ibang wika ang nagdudulot ng pagkakaroon din ng Pilipinas ng iba’t-iba at ng maraming kultura. Syempre, kung sinu-sino lamang ‘yung mga nagkakaintindihan ay sila-sila lamang din ang bubuo at ang lilikha ng sarili nilang mga tradisyon at kultura. Gets?

Kung mayaman tayo sa iba’t-ibang kultura na nakasabog sa buong kapuluan, ibig-sabihin n’yan, tataas ang turismo sa bansa. Sa dahilang iba’t-ibang kultura at tradisyon ang maaaring makita ng mga turista sa bawat kapuluan o lugar na nais nilang bisitahin sa bansa, maaaring tumaas ang turismo sa Pilipinas. At ‘pag tumaas ang turismo sa bansa, tataas din ang ekonomiya nito at dahil dyan kaya tatatag ang bansa. Kapag mataas ang ekonomiya ng bansa, kaya na nating makipag-karera sa ilan sa mga pinakamayamang bansa sa mundo tulad ng U.S.A., Japan, at South Korea…posible, kung patuloy nating susuportahan, pangangalagaan, at pahahalagahan ang ating wikang pambansa at ang iba’t-iba pang wika sa bansa.

Sumunod naman, sa kabila ng katotohanang marami at iba-iba nga ang mga wika sa Pilipinas, ay nagiging matatag pa rin tayo. Kung iba’t-iba ang wikang ibinibigkas ng mga dila ng mga tao sa isang bansa, paano nga naman magiging matatag ang bansang ‘yon kung sa wika pa lang eh hindi na sila nagkakaintindihan? Isang malinaw na halimbawa ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa tore ng Babel na pilit pinataas ng mga tao hanggang sa nagka-iba-iba na sila ng salita at hindi nagkaintindihan, sa huli, hindi rin natapos ang tore. Gayunpaman, nananatili pa ring matatag ang Pilipinas at pilit pa rin nitong itinatayo sa mundo ang sarili nitong bandila. At dahil sa pambansang wika natin, masasabi kong kahit na nagkakaiba-iba tayo sa wika, prinsipyo, at opinyon, nagkakaisa pa rin tayo sa iisang layuning makita ang sarili nating bansang maunlad.

Bilang konklusyon sa medyo maikli (maikli nga ba?) kong entry sa Wika2007, ang pagkakaroon ng Pilipinas ng maraming wika ay hindi lamang palamuti sa bansa na kayang ipagmalaki tulad ng “Hoy! Mas marami kaming wika!”, kundi, pwede ring “Hoy! Mas marami nga kaming wika, matatag naman kami!!!”.

PinoyBlogoSphere.com | Pinoy Bloggers Society (PBS)
presents
Wika2007 Blog Writing Contest
Theme: “Maraming Wika, Matatag na Bansa”

Sponsored by:
Ang Tinig ng Bagong Salinlahi
Sumali na sa DigitalFilipino.com Club
Sheero Media Solutions – Web Design and Development
Yehey.com – Pinoy to p’re
The Manila Bulletin Online
WikiPilipinas: The free ‘n hip Philippine Encyclopedia