Naykupu!
“Hello, Noy!” eksayted na banggit ng nanay ko sa kabilang dulo ng mundo. Ramdam ko ang kakaibang emosyon sa kanyang mga boses. Puno ito ng galak at parang batang may maraming ikukuwento.
Nanay ko nasa Amerika, kasama ng kapatid ko na nars. Umalis siya ng bansa mga apat na buwan na ang nakaraan. Ito iyong minimithi niya noon pa. Gusto niya masamahan ang aking kapatid at makatulong sa pag-aalaga ng aking mga pamangking ipinanganak at lumaki sa Amerika. Marahil naiisip din niya na makakatulong siya sa pinansiyal na pangangailangan namin dito Pilipinas.
Unang buwan niya sa Amerika, tumawag siya sa akin na mangiyak-ngiyak dahil maliban sa ini-rereklamo niyang malamig na panahon doon parati pa niyang namimiss ang kanyang apo dito sa Pilipinas. Oo nga at meron din siyang mga apo doon sa aking kapatid na babae. Pero iba pa rin ang relasyon niya sa apo niya dito na kapareho niya ng salita o wika. Nakakatawa dahil kahit graduweyt ang nanay ko ng pagka-titser, ilang pa rin siya sa salitang banyaga.
“Nay, kumusta?” Tanong ko sa kanya. Puno ng pagtataka ang boses ko. Alam ko na iinit na naman ang tenga ko sa telepono dahil puro na namang kuwento at paalala ang maririnig ko sa kanya.
“Noy, halin kami sa Texas. Nagbakasyon kami kanday Grace na amiga ni Inday. Kanami didto Noy. Parang Pilipinas ang klima kag kadamo sang pinoy.” Oo, Ilonggo kami. Si nanay kung makipag-usap sa akin, Ilonggo. Ako naman, kahit na marunong mag-Ilonggo Tagalog ang gamit ko o Filipino. Wala namang problema dito dahil nagkakaintindihan naman kami. Gustuhin ko mang magsalita sa sarili naming salita o dialect, ako ay nabubulol na kaya minamabuti ko na sa Tagalog magsalita.
